Het verpleeghuis als Thuis

  • Berichtcategorie:Nieuwe uitgave
  • Leestijd:3 minuten gelezen
Je bekijkt nu Het verpleeghuis als Thuis

Teun Toebes, 22 jaar, woont een jaar in een verpleeghuis, vrijwillig. Zijn huisgenoten zijn allemaal mensen met dementie. Hij heeft er een boek overgeschreven. Het boek is een aanklacht geworden over hoe de maatschappij omgaat met dementerende mensen. ”Ik zou het zo weer doen, hoewel ik het leven in een verpleeghuis erg onderschat heb.”

Met het boek hoopt hij het leven van de mensen met dementie te verbeteren. ”Je kunt je kop niet in het zand steken. Iedereen krijgt er mee te maken, het aantal mensen met dementie neemt in een rap tempo toe, dus moet ik er nu iets aan proberen te doen. Straks is mijn stem niets meer waard.”

Ingesloten

Waar Teun bijvoorbeeld tegen aan liep zijn de gesloten deuren. Bij deze deuren stopt de wereld van mensen met dementie. Zij kunnen niet naar buiten. Hij zegt nog zoveel geleerd te hebben van zijn huisgenoten, zij zijn wijs en hebben echt wel in de gaten dat ze opgesloten zitten. Hij vind bijvoorbeeld dat er te weinig met de mensen wordt gesproken wat zij willen, zij worden niet als gelijk waardig beschouwd. Ze doen niet meer mee in de maatschappij en dat vind Teun kwalijk.  

Dilemma

Teun legt in zijn boek veel belangrijke dingen bloot, zegt Martin den Hartog, voorzitter van de Raad van Bestuurd van AxionContinu, waartoe het verpleeghuis behoort.  Hij neemt de kritiek van Teun in het boek erg serieus. Ook hij zou het liefst willen dat de bewoners zelf konden kiezen, maar  dat is niet altijd mogelijk. Familie en de maatschappij…. vrijheid versus veiligheid. Dat is een dilemma. Ook al zouden de regels wel minder mogen. Hij beseft ook wel dat mensen met dementie vaak geconfronteerd worden met dingen die niet mogen en dat levert vaak frustratie op. Achter gesloten deuren, zelf even naar de supermarkt om koekjes te kopen.

In de spiegel kijken.

Er is al veel verandert in de laatste jaren, maar nog niet genoeg. Het verpleeghuis is blij dat Teun bij hen gewoond heeft en hun een spiegel heeft voorgehouden. Maar die spiegel moet iedereen voorgehouden worden. Want kunnen wij niet een boodschap doen mét een bewoner. Ze wonen in de buurt toch?

Lees het boek van Teun, lees de mooie, maar ook de pijnlijke verhalen. Leer ervan, waarschijnlijk overkomt het jou of een van jouw naasten ook. Die kans is namelijk heel groot.

Meer informatie over Teun en zijn gevecht voor mensen met dementie

 

Het boek van Teun en andere boeken over dementie